Past Lives (2023) ครั้งหนึ่ง…ซึ่งคิดถึงตลอดไป

เรื่องย่อ Past Lives (2023) ครั้งหนึ่ง…ซึ่งคิดถึงตลอดไป

Past Lives (2023) ครั้งหนึ่ง…ซึ่งคิดถึงตลอดไป เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ คู่เพื่อนรักวัยเด็กอย่าง แฮซอง (ยูแทโอ) และ นอร่า (เกรต้า ลี) ที่ต้องแยกจากกันตั้งแต่อายุ 12 ขวบ เพราะนอร่าต้องย้ายจากโซลตามครอบครัวไปอยู่ที่อเมริกา พวกเขาต่างเก็บกันและกันไว้ในพื้นที่เล็กๆในใจ แล้วใช้ชีวิตอยู่คนละซีกโลกกันไปอย่างไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้กลับมาพบกันอีก ผ่านไป 2 ทศวรรษ แฮซองตัดสินใจบินไปตามหานอร่าที่นิวยอร์ก หนึ่งสัปดาห์ที่ใช้เวลาร่วมกัน พวกเขาได้ย้อนความทรงจำไปสู่วัยเด็กที่แสนหวาน และเผชิญหน้ากับความอึดอัดทรมานในเรื่องโชคชะตา ความรัก และสิ่งที่ต้องเลือกในชีวิต

รายละเอียด หนัง Past Lives (2023)

วันฉาย

ศุกร์, 23 มิถุนายน 2023

ระยะเวลา

105 นาที

รางวัล

Nominated for 2 Oscars, 83 wins & 239 nominations total

ผู้กำกับ

นักเขียน

นักแสดง

ประเภท

ละคร, โรแมนติก

7.8/10

โครงเรื่อง

นอร่าและแฮซอง เพื่อนวัยเด็กที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งต้องแยกจากกันเมื่อครอบครัวของนอร่าย้ายออกจากเกาหลีใต้ หลังจากนั้น 20 ปี ทั้งคู่กลับมาเจอกันอีกครั้งในสัปดาห์แห่งโชคชะตา ที่พวกเขาต้องทบทวนความรักและเส้นทางชีวิต

นอร่า และ แฮซอง เป็นเพื่อนที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ่งในวัยเด็ก ทั้งสองถูกกระชากให้ห่างออกจากกันหลังจากที่ครอบครัวของ นอร่า อพยพออกไปจากเกาหลีใต้ สองทศวรรษต่อมา ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้งในนิวยอร์ก ซึ่งมันจะกลายเป็นหนึ่งสัปดาห์ที่เขาและเธอต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตา, ความรัก และทางเลือกที่เคยติดสินใจไปในชีวิตที่ผ่านมา

รีวิวจากการดูหนัง Past Lives

สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากหนังเรื่องนี้

เป็นภาพยนตร์ที่สวยงามมาก ครบทุกอย่างที่คุณคาดหวังจากภาพยนตร์ดีๆ ทั้งความโรแมนติกน่ารัก ปรัชญาที่สอดแทรกไปกับเรื่องราว ตัวละครที่รู้สึกจริงแม้บางครั้งคุณอาจไม่เห็นการกระทำของพวกเขา (ในกรณีของตัวละครผู้ชาย) หรือแทบไม่เห็นอะไรเลย (ในกรณีของตัวละครผู้หญิง) ราวกับว่าคณะเขียนบทสามารถร้อยเรียงความรักอันสะเทือนใจจากเศษเสี้ยวชีวิต โดยไม่ทำให้รู้สึกว่าเรื่องราวยังไม่จบ มีหนึ่งฉากที่แสดงการผ่านพ้นของเวลา ผมชอบการถ่ายทำตรงนั้นมาก เรียบง่ายแต่ให้ภาพที่ทรงพลัง จากหนังเรื่องนี้ ฉันเรียนรู้ว่าเราควรยอมรับความรัก และเข้าใจว่าไม่จำเป็นต้องสละสิ่งที่เรามีเพื่อไล่ตามสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น คุณสามารถเก็บความรู้สึกรักสองอย่างไว้ในใจได้ แม้บางครั้งมันอาจเจ็บปวด แต่ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ทำให้จิตวิญญาณรู้สึกมีชีวิต

ตอนจบแบบนี้มัน...

ฉันรู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้สัมผัสถึงสิ่งละเมียดละไมมากมายระหว่างผู้คน: ความรักที่สูญเสียไปเพราะทั้งสองคนไม่รู้วิธีหรือไม่ต้องการให้ความสำคัญ ความสะดวกสบายของการอยู่ในความสัมพันธ์บางอย่าง ความรู้สึกที่คุณพูดอะไรบางอย่างเพียงเพราะคิดว่ามันคือสิ่งที่ควรพูด (โดยเฉพาะกับคนที่คุณคิดว่าต้องการได้ยิน) ในขณะที่ลึกๆ แล้วมันไม่ใช่ความรู้สึกจริงของตัวเองเลย และการทำอะไรต่อมิอะไรเพียงเพราะเคยตัดสินใจไปแล้ว แทนที่จะทำเพราะต้องการจริงๆ ฉันรู้ว่ามันฟังดูคลุมเครือ แต่ไม่อยากสปอยล์อะไรเลย แต่ถ้าคุณได้ดูแล้วอาจเข้าใจความรู้สึกนี้ มันถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างสวยงามและสะท้อนประสบการณ์มนุษย์ที่จริงใจจนเจ็บปวด จบแบบนี้ก็ต้องบอกว่าในที่สุด เราไม่รู้เลยว่าเรากำลังทำอะไรอยู่และผลจะออกมาแบบไหน มีแค่หวังว่าในตอนนั้น มันคือการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว

บางครั้งเรื่องราวเรียบง่ายกลับดีที่สุด

และนี่คือสิ่งที่เซลีน ซง ผู้กำกับมือใหม่สร้างขึ้นมาได้สำเร็จ ผลงานชิ้นเอกที่เปี่ยมด้วยอารมณ์มนุษย์อันแท้จริง นั่นคือภาพยนตร์เรื่อง 'รักครั้งเก่า' บทพูดของเซลีนซงนั้นเรียบง่ายจนเสี่ยงที่ผู้ชมอาจไม่เชื่อมโยงกับตัวละคร แต่ทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้นถ้าขาดนักแสดงชั้นเยี่ยม โชคดีที่ความเสี่ยงนี้ให้ผลลัพธ์อันน่าทึ่ง—นักแสดงทุกคนยอดเยี่ยม ใช้ภาษากายและการส่งคำพูดมาเติมเต็มจิตใจลึกๆ ของตัวละครได้อย่างสมบูรณ์แบบ เรื่องราวเรียบง่ายกลับกลายเป็นบทเรียนซับซ้อนเกี่ยวกับรักที่หล่นหาย การปิดความทรงจำ และการค้นหาความหมาย ชี้ให้เห็นว่าเซลีน ซง เข้าใจจังหวะที่จะให้ 'ความเงียบ' เป็นผู้เล่าเรื่องได้อย่างลงตัว แม้จะมีความเงียบอยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกวินาทีกลับมีคุณค่า ทุกฉากทุกประโยคถูกตัดต่อมาอย่างพิถีพิถัน เพื่อให้ผู้ชมซึมซับอารมณ์ได้เต็มกำลัง อาจเรียกได้ว่านี่คือภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งปี 2023 ผลงานจากนักเล่าเรื่องระดับปรมาจารย์ และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเธอเท่านั้น

ความอาลัยอันเปราะบาง

สายลม ใบไม้ ถนนหนทาง ตึกสูงระฟ้า ทุกสิ่งล้วนเรืองรองด้วยแสงอันนุ่มนวล หลังกล้องคือความรักในสภาพแวดล้อมของเซลีน ซง ผู้กำกับที่ยืนเล่าเรื่องราวของเธอ คีร์ชเนอร์ ผู้กำกับภาพยนตร์ ใส่ทักษะชั้นเลิศลงในฉากภาพยนตร์ฟิล์ม 35 มม. นอรา แฮซอง อาเธอร์ ตัวละครหลักทั้งสามถูกถ่ายทอดด้วยความงดงาม พวกเขาสื่อสารอารมณ์ซับซ้อนได้อย่างเป็นธรรมชาติ น่ารักและเข้าถึงง่าย นิวยอร์กโซล ฉันไม่เคยรู้จักทั้งสองเมืองดีนัก แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนรู้จักในบางมุมลึกซึ้ง ทั้งคู่ถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความรัก ความอาลัย เมื่อหนังจบ คุณคิดถึงอะไร? ‘Past Lives’ คือหนังที่ซื่อสัตย์ บอบบาง และเดินเรื่องช้าๆ นอรา เด็กหญิงจากเกาหลีที่ย้ายไปอเมริกา เลือกเดินทางเป็นนักเขียน สมรสกับนักเขียนอีกคน (อาเธอร์ ชาวยิวจากนิวยอร์ก) รับวัฒนธรรม NYC และไล่ตามความฝัน เธอยังเป็นเกาหลี แต่ตัวตนเริ่มจางหาย เสียงไม่เหมือนเดิม ส่วนแฮซอง เพื่อนวัยเด็กที่ไม่เคยจากไป ยังเป็นเกาหลีตัวจริง เส้นทางชีวิตคือวิศวกรอยู่กับพ่อแม่ ซึ่งเขาเรียกว่าชีวิตธรรมดา เขารักนอราแบบสุดหัวใจ ตั้งแต่เธอจากไปตอน 12 ขวบ และยังรักเธอทุกครั้งที่ชีวิตพวกเขาพบกัน นอราก็รักเขาด้วยวิธีที่ซับซ้อน เกือบคล้ายการโศกเศร้า เขาคือสายสัมพันธ์สู่วัยเด็กที่เธออาลัย หายไปในความทรงจำ และไม่ย้อนกลับไปเพราะความรู้สึกซับซ้อนของการเป็นเด็กอพยพ เรื่องราวเรียบง่ายแต่เบ่งบานด้วยอารมณ์และ幽默 บางช่วงช้าแต่ไม่เสียเวลา ฉันเชื่อมโยงกับตัวละครหลักทั้งสามในระดับหนึ่ง แต่ละบทถูกขับเคลื่อนโดยนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์ veteran พวกเขามีความฉลาดทางอารมณ์และมีปฏิกิริยาต่อกันอย่างสมจริง เซลีน ซง เล่นกับความรู้สึกเจ็บปวดเฉพาะตัว ทั้งความอาลัยต่อช่วงเวลาที่ถูกลืม ตัวตน หรือคนรัก มันเฉพาะเจาะจง แต่เมื่อมองรอบๆ โรงหนัง หลายคนกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง (หรือบางคน) เราทุกคนต่างอาลัยสิ่งที่สูญเสียไป บางทีไม่ใช่ทุกคน แต่ส่วนใหญ่อาจเคยต่อสู้กับความรู้สึก ‘ถาวร’ ในเส้นทางที่เลือก ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว อย่างที่ Drake บอก แต่บางครั้งนั่นคือความคิดที่น่ากลัว การสร้างชีวิตหนึ่งครั้ง—ผ่านการตัดสินใจนับพัน—หมายถึงการสละทางเลือกอื่นๆ อนันต์ แต่ละคนรับมือต่างกัน ไม่ว่าจะเป็นพรหมลิขิต การเกิดใหม่ หรือชีวิตหลังความตาย นอกากับแฮซองอาจเป็นคู่แท้ แต่พวกเขาจะรู้ตัวในชาตินี้หรือชาติหน้า? ฉันรอไม่ไหวให้โปรเจกต์ถัดไปของซง และนักแสดงทั้งคณะ หนังรักที่ลึกซึ้งและสะท้อนใจเรื่องนี้ดึงความอาลัยขึ้นมาอย่างทรงพลัง พร้อมเสียงดนตรีสวยงามและฉากที่ตราตรึง เรียกว่าสุดยอด! 9/10 เพราะทำให้อยากไปโซล

ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคิดยังไงกับหนังเรื่องนี้ดี (ซึ่งคงหมายความว่าฉันไม่ค่อยชอบมัน)

ฉันเห็นตัวอย่างหนัง 'Past Lives' ตอนจะดู 'Master Gardener' แล้วรู้ทันทีว่าอยากดูมาก ฉันชอบภาพยนตร์เอเชียอยู่แล้ว แต่ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดเรื่องอดีตคู่รักที่กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากเวลาผ่านไปหลายทศวรรษดูน่าสนใจมากๆ จนต้องลุ้นบนจอใหญ่ แต่พอดูจบแล้ว ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าคิดยังไงกับ 'Past Lives' ดี ซึ่งอาจแปลว่ามันทำให้ฉันรู้สึกเฉยๆ แถมยังรู้สึกอึดอัดเล็กๆ ที่ตัวเองไม่เห็นสิ่งที่คนอื่นชื่นชมเหมือนกัน ฉันอยากเห็น 'เรื่องรักที่สมบูรณ์แบบ' ตามที่นักวิจารณ์บอกเหลือเกิน อยากเห็น 'ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเรื่องแรกของปี' แต่สิ่งที่ได้ดูคือหนังที่ดูได้เรื่อยๆ โดยไม่ทิ้งรอยประทับอะไรเลย 'Past Lives' ไม่ใช่หนังรักหวานชื่น แต่เป็นการสำรวจดราม่าว่าชีวิตอาจเป็นไป differently ตัวละครนอร่า (รับบทโดยเกรตา ลี) ที่น่ารำคาญและพัฒนาตัวเรื่องแบบไม่โรแมนติกเลย ทำให้ดูแล้วอึดอัดแทน จะว่าไป เกรตา ลี เล่นได้ดีมากนะ แต่ตัวละครของเธอนั้นไม่น่าชมเชยเลย เพราะตลอดทั้งเรื่อง เธอตัดสินใจอะไรโหดร้ายแบบขอบเส้นความเหี้ยม จนฉันไม่อินกับปัญหาความรักของเธอเลย 反倒ชอบการแสดงของ เทโอ ยู ในบทฮี ซอง และจอห์น มาการา ในบทอาเธอร์ มากกว่า ตัวละครทั้งคู่ดูเป็นคนจริงๆ ที่ติดอยู่ในสถานการณ์ไม่พึงประสงค์ อย่างที่บอก หนังเรื่องนี้ไม่มีความโรแมนติกเลย คุณจะไม่เห็นคนสองคนสู้เพื่อความรัก แต่จะเห็นการกลับมาเจอกันแบบประหลาดๆ พร้อมคนที่สามที่คอยขวางทุกอย่าง มันไม่สนุกเลยแม้แต่จุด Twist แบบ 'จะได้กันมั้ยนะ?' ก็หมดความลุ้นเพราะทุกอย่างดูอึดอัดเกินไป แถมตอนจบที่รู้สึกแฟบแทนที่จะดราม่า จนพอดูจบก็只剩ความว่างเปล่า หนังอาจอยากบอกว่า 'ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ' แต่ฉันแค่รู้สึกว่ามันจบไม่ถูกจริต ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ฉันยิ่งไม่ชอบมันมากขึ้น ทั้งที่最初ก็ตั้งใจจะชอบนะ เรียกฉันว่าโรแมนติกก็ได้ แต่ฉันคาดหวังเรื่องรักที่ straightforward มากกว่าสิ่งที่ได้ดู ซึ่งเต็มไปด้วยความอึดอัด awkward และไม่สนุกเลย

หนังที่จริงใจจนไม่รู้สึกว่าเป็นภาพยนตร์

เซลีน ซง ในฐานะผู้กำกับมือใหม่ สร้างหนังที่เรื่องราวไม่เกี่ยวอะไรกับ 'ภาพยนตร์' แบบเดิมๆ Past Lives คือเรื่องจริง ไม่ใช่เรื่องรักแบบที่เคยเห็น มันไม่ใช่โรแมนติกแบบสูตรสำเร็จ แต่เป็นมากกว่านั้น เพราะมันคือชีวิตจริง เพราะมันสะท้อนประสบการณ์ชีวิตของตัวผู้กำกับเอง ชีวิตของเราทุกคนก็เหมือนหนัง เพียงแต่เรามีโอกาสผ่านจอภาพยนตร์เพื่อให้เรื่องราวจบต่างออกไป แต่ซงเลือกที่จะซื่อตรงกับเรื่องรัก 'ธรรมดา' ของคนสองคนที่จากกันตั้งแต่เด็กและกลับมาเจอกันอีกครั้งหลัง 20 ปี โดยไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นการเลือกของพวกเขาเอง คู่รักที่มองกัน ศึกษากัน และรักกันผ่านเรื่องราวชีวิตที่เรียบง่าย หนังเล่าเรื่องผ่านความเงียบที่ทำให้เราได้ยินความคิดของตัวละคร ผ่านสายตาที่ซ่อนคำพูดไม่บอกเล่าและความรู้สึกที่อธิบายด้วยคำพูดไม่ได้ Past Lives ประสบความสำเร็จเพราะมันไม่ใช่เรื่องรักแบบที่ใครคาดหวัง มันคือชีวิตจริงๆ

สำหรับฉันแล้ว หนังเรื่องนี้ขาดประกายและค่อนข้างน่าเบื่อ

ต้องยอมรับว่าฉันเป็นส่วนน้อยที่ไม่ได้ชอบหนังเรื่องนี้เท่าไหร่ ข้อดีคือธีมพื้นฐานเกี่ยวกับโชคชะตาที่ส่งผลต่อความสัมพันธ์ อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม และการเปลี่ยนแปลงของตัวละครเมื่อเวลาผ่านไปล้วนน่าสนใจ และทำให้ฉันต้องกลับมาคิดทบทวนหลังจากดูจบ นอกจากนี้ฉันยังชอบที่ได้เห็นชีวิตประจำวันในเกาหลี - หนังแบบนี้ช่วยทำลายภาพจำแบบเหมารองที่ชาวตะวันตกมีปัญหาหลักคือฉันไม่รู้สึกสนิทใจกับตัวละครนอร่า เธอดูทะเยอทะยาน เห็นแก่ตัว และขาดความเห็นอกเห็นใจ แม้ความทะเยอทะยานจะเป็นสิ่งดีและดึงดูดแฮซองจนทำให้เธอแตกต่างจากคนเกาหลีคนอื่นๆ แต่ถึงฉันจะชอบตัวละครหญิงแข็งแกร่ง กลับไม่รู้สึกว่าชอบนอร่าเลย ทำให้ไม่อินกับพล็อตหรือรู้สึกเศร้าในตอนจบความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสามีก็ดูไม่มีเคมีเลย บางทีอาจเป็นเจตนาตามพล็อตเรื่อง แต่ก็แปลกที่สามีทุ่มเทให้เธอขนาดนั้นบทสนทนาดูเรียบๆ จนบางครั้งน่าเบื่อ และบางซีนก็ประหลาด เช่น ตอนเธอไปที่รีทรีตเขียนหนังสือแต่ไม่มีใครอยู่เลย เธอเดินเข้าไปใช้ห้องเองเฉยๆ แล้วพออาร์เธอร์มาถัดวันแรกที่เจอกันเธอทักว่า "คุณได้ห้องแย่สุด" นี่ใครจะพูดแบบนั้นกับคนเพิ่งเจอครั้งแรก?อีกอย่างคือไม่อยากเชื่อว่าคนเขียนหนังสือสองคนจะมีเงินพอใช้ชีวิตในนิวยอร์กได้ (แม้จะอยู่ในย่านไม่หรู) พวกเขาไม่น่าจะมีงานอื่นเสริมโดยเฉพาะตอนเริ่มต้น ดูเหมือนนอร่าได้ทุกอย่างมาง่ายเกินไปสุดท้าย ที่อาจทำให้ดูแปลกๆ คือฉันแทบจดจอกับบทสนทนาในซีนสวนสนุก (คอนีย์ไอส์แลนด์?) ไม่ได้ เพราะเห็นม้าหมุนด้านหลังที่หมุนแต่ไม่ขยับขึ้นลง สำหรับคนอังกฤษนี่แปลกมากและขัดกับธรรมชาติของม้าหมุนแบบที่ควรเป็น

อย่าหลงเชื่อคำชมเกินจริง - ภาพยนตร์เรื่องนี้แค่ระดับปานกลางเท่านั้นเอง

ผมไปดูหนังเรื่องนี้กับภรรยาตามคำชมเรตติ้งสูงปรี๊ด คิดว่าน่าจะคล้ายแนวคิดแบบ 'ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง ฤดูหนาว... และฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง (Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring)' หนังเกาหลีปี 2003 ที่ลึกซึ้งและสะเทือนใจ แต่กลับไม่ใช่เลย อยากจะชอบนะ แต่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้แค่ระดับปานกลางเท่านั้นเอง การแสดงขาดความลึกซึ้ง พยายามจะให้ความรู้สึกลึกซึ้งแต่ทำไม่ถึง แม้แนวคิดเรื่องราวจะน่าสนใจก็ตาม มีความตึงเครียดและพัฒนาตัวละครแค่พอให้ผู้ชมยังพอติดตามได้อยู่บ้าง ให้คะแนนเต็มสิบก็ได้แค่ห้าคะแนนเท่านั้น ผมเริ่มสงสัยความน่าเชื่อถือของรีวิวออนไลน์มากขึ้น เมื่อเห็นการโปรโมตภาพยนตร์ระดับปานกลางแบบเกินจริงแบบนี้ บ่อยครั้งที่ไม่เคยเห็นโจ่งแจ้งขนาดนี้มาก่อน รีวิวดีเกินจริงเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดย AI หรือเปล่า? มีอะไรบางอย่างไม่ตรงไปตรงมาซะแล้ว

สวยงามและสะเทือนใจ

หนัง Past Lives คือภาพยนตร์เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ที่สะท้อนความรู้สึกเกี่ยวกับความรัก การสูญเสีย และโอกาสครั้งที่สองได้อย่างลึกซึ้ง เรื่องราวติดตามนอรา (เกรตา ลี) และแฮซอง (เทโอ ยู) เพื่อนสมัยเด็กที่กลับมาเจอกันอีกครั้งหลังจากถูกแยกขาดเพราะครอบครัวของนอราย้ายถิ่นฐานจากเกาหลีใต้เมื่อ 20 ปีก่อน หนังสำรวจอารมณ์ซับซ้อนระหว่างสองคนที่พยายามปรับตัวกับชีวิตปัจจุบัน พร้อมตั้งคำถามกับทางเลือกที่ผ่านมาและสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหากไม่จากกัน การกำกับของซองชัดเจนและอ่อนไหว พร้อมดึงพลังการแสดงจากนักแสดงนำได้อย่างยอดเยี่ยม ทั้งเกรตา ลีและเทโอ ยูต่างมีเสน่ห์และเชื่อมโยงกับบทได้อย่างน่าประทับใจ ส่วนเคมีระหว่างพวกเขาก็ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ งานภาพของชาบีเยร์ เคอร์ชเนอร์สวยงามตระการตา ทั้งฉากในโซลและนิวยอร์กซิตี้ ส่วนเพลงประกอบก็เข้มข้นกับทำนองที่ซ่อนความเจ็บปวดและความหวัง กลมกลืนกับอารมณ์หนังได้พอดี Past Lives คือหนังที่ทำได้ดีทั้งเนื้อหาและอารมณ์ ตราตรึงใจแม้หลังจากดูจบแล้ว เป็นเรื่องราวของรักที่หายไป โอกาสใหม่ที่มาถึง และความรู้สึกของใครก็ตามที่เคยจากกันหรือกลับมาพบกันอีกครั้ง เรตติ้ง: 4 เต็ม 5 ดาว จุดเด่นของหนัง: - บรรยายความรักและความสัมพันธ์แบบเรียบง่ายสมจริง - สะท้อนประสบการณ์ของชาวเอเชียอเมริกันได้ละเอียดอ่อน - งานภาพและเสียงประกอบที่สวยงามกินใจ - การแสดงของนักแสดงนำที่น่าประทับใจ โดยรวม Past Lives คือหนังที่สวยงามและซาบซึ้ง เหมาะกับคนที่ชอบงานละครโรแมนติกที่ชวนคิดถึงความรักและความผูกพันในชีวิต