
The Travelling Cat Chronicles (2018) ผม แมว และการเดินทางของเรา ซาโตรุ (โซตะ ฟุคุชิ) เป็นชายหนุ่มอบอุ่น ใจดี และรักสัตว์ เขามีแมวอยู่ตัวหนึ่งชื่อว่า นานะ ซึ่งเขาเก็บมาเลี้ยงหลังจากมันประสบอุบัติเหตุ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาไม่สามารถเลี้ยงมันได้อีกต่อไป เขาจึงพานานะออกเดินทางเพื่อตามหาบ้านใหม่ให้นานะ หาคนที่เชื่อว่าจะสามารถเลี้ยงดูแมวตัวโปรดของเขาได้อย่างดีแทนเขา ระหว่างเดินทาง ซาโตรุได้เจอผู้คนมากมาย รวมถึงเพื่อนในสมัยเด็กและรักแรกของเขา ไม่เพียงแค่นั้นความลับที่เขาซ่อนมานานก็เผยออกมา ซึ่งอาจทำให้หลายๆ คนหัวใจสลาย รวมทั้งเจ้านานะด้วย

นานะคือแมวน้อยที่น่ารัก ฉลาด และรู้ถึงความสามารถของตัวเอง เธอมีอุ้งเท้านุ่มๆ และเสียงครางที่ไพเราะ แต่ซาโตรุพ่อของเธอกลับไม่สามารถเลี้ยงเธอต่อไปได้ เขาจึงต้องออกตามหาคนที่พร้อมจะดูแลนานะแทน ในระหว่างการเดินทางด้วยรถไปพบผู้คนมากมาย ทั้งเพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ ซาโตรุได้เผชิญกับเรื่องราวในอดีตของตัวเองที่ค่อยๆ ถูกเปิดเผย...
ซาโตรุ (โซตะ ฟุคุชิ) เป็นชายหนุ่มอบอุ่น ใจดี และรักสัตว์ เขามีแมวอยู่ตัวหนึ่งชื่อว่า นานะ ซึ่งเขาเก็บมาเลี้ยงหลังจากมันประสบอุบัติเหตุ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาไม่สามารถเลี้ยงมันได้อีกต่อไป เขาจึงพานานะออกเดินทางเพื่อตามหาบ้านใหม่ให้นานะ หาคนที่เชื่อว่าจะสามารถเลี้ยงดูแมวตัวโปรดของเขาได้อย่างดีแทนเขา ระหว่างเดินทาง ซาโตรุได้เจอผู้คนมากมาย รวมถึงเพื่อนในสมัยเด็กและรักแรกของเขา ไม่เพียงแค่นั้นความลับที่เขาซ่อนมานานก็เผยออกมา ซึ่งอาจทำให้หลาย ๆ คนหัวใจสลาย รวมทั้งเจ้านานะด้วย!!!
ภรรยาของฉันซื้อหนังสือเล่มนี้ระหว่างเราพักร้อน เธออ่านแล้วชอบมาก ฉันตามอ่านทีหลังก็ชอบเหมือนกัน แล้วลองเช็กดูว่ามีการทำเป็นอนิเมะรึยัง แต่กลับไม่มี แทนที่เราจะพบว่ามีภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันเรื่องนี้ เลยตัดสินใจดูด้วยกัน และบอกเลยว่าการดูหนังหลังจากเพิ่งอ่านหนังสือจบไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย ความคาดหวังของฉันถูกลดทอนลง ส่วนภรรยายังดูไม่จบเรื่องด้วยซ้ำ เริ่มจากสิ่งที่เห็นชัดที่สุด: การย่อเนื้อเรื่องให้อยู่ในเวลาจำกัดของหนัง ทำให้ต้องตัดเหตุการณ์สำคัญหนึ่งส่วนและบางฉากย่อยออกไป แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการเล่าเรื่องที่ดูแข็งกระด้างไม่เป็นธรรมชาติ ตัวละครหลักพบเพื่อนๆ แล้วย้อนรำลึกอดีต แต่การนำเสนอความทรงจำเก่าๆ ดูไม่ลื่นไหล แถมการแสดงส่วนใหญ่ดูเหมือน 'การแสดง' แบบในละครเวที อาจเป็นสไตล์ภาพยนตร์ญี่ปุ่น (นี่เป็นเรื่องแรกที่ฉันดู เลยไม่มีอะไรเปรียบเทียบ) แต่ฉันรับไม่ได้กับการแสดงที่ดูเกินจริงเหมือนการแสดงละครโรงเรียน อีกอย่างคือเจ้าแมว หนึ่งในตัวละครหลักของเรื่อง ได้รับการฝึกมาอย่างดี แต่การเลือกใช้แมวจริงอาจไม่เหมาะ เพราะบทพูดในใจของแมวไม่ตรงกับการแสดง เช่น ฉากที่นาน่าพยายามดิ้นรนออกจากลังขนส่ง บทพูดในใจสื่อถึงความ désperate แต่บนจอแมวแค่ดมไปมา ไม่เห็นความเครียดเลย สรุปแล้วแม้ชอบนิยายต้นฉบับมาก แต่ฉันไม่คิดว่านี่คือการดัดแปลงที่ดีที่สุด ยังหวังว่าจะเห็นอนิเมะหรือซีรีส์สักวัน
ซาโตะรุ (โซตะ ฟุคุชิ) ชื่นชอบแมว แต่หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชน เขาต้องไปอาศัยอยู่กับป้านาโอโกะ (ยูโกะ ทาเคอุจิ) ซึ่งย้ายที่อยู่บ่อยเนื่องจากงาน ทำให้ไม่สามารถเลี้ยงแมวได้ ซาโตะรุจึงต้องหาบ้านใหม่ให้แมวของเขาและใช้ชีวิตต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบกับนานะ (ให้เสียงโดย มิตสึกิ ทาคาฮาตะ) แมวจรจัดที่เขารับมาเลี้ยง เมื่อเวลาผ่านไปห้าปี ซาโตะรุที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วกลับไม่สามารถดูแลนานะต่อไปได้ เขาจึงออกเดินทางหาเพื่อนเก่าๆ เพื่อหวังให้ใครสักคนรับเลี้ยงนานะ ทว่าเขาลืมคิดถึงความตั้งใจจริงของนานะที่ต้องการอยู่กับเขาในฐานะแมวตัวเดียวของชีวิต... ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับคนรักแมวเป็นที่สุด แต่รับรองว่าคุณจะต้องซาบซึ้งใจแม้ไม่ใช่คนชอบแมว เรื่องราวน่ารักและอ่อนโยน (ในทางที่ดี) เต็มไปด้วยอารมณ์ขันและความเศร้าา สะท้อนชีวิตในหลากหลายพื้นที่ของญี่ปุ่น พร้อมเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้ง มีข้อเตือนใจเล็กน้อยสำหรับผู้ชม - เตรียมทิชชู่ไว้ให้พร้อม เพราะคุณจะต้องใช้มันอย่างแน่นอน!
ทุกวันนี้หาดูได้ยากมากที่ภาพยนตร์จะสื่อความงามที่ซ่อนอยู่ในชีวิต แม้ในวินาทีที่เจ็บปวดหรือความไม่สมบูรณ์แบบได้อย่างอ่อนโยนขนาดนี้ และนี่คือหนึ่งในเรื่องนั้น เรื่องราวของชายหนุ่มผู้ตามหาบ้านใหม่ให้แมวตัวโปรด พร้อมย้อนอดีตให้เราเห็นชีวิตเด็กน้อย ช่วงวัยรุ่น และวัยผู้ใหญ่ ชีวิตที่ดูโศกนาฏกรรมแต่ก็แทรกซึมด้วยความงามและความรักจากมิตรภาพ ความเมตตา รวมถึงแมวที่มากกว่าแค่สัตว์เลี้ยง ซึ่งเราจะเข้าใจทันทีว่าทำไมมันจึงสำคัญขนาดนั้นเมื่อได้เห็นอดีตของเขา หนังดำเนินเรื่องช้า พาเราเดินผ่านช่วงเวลาที่ดูเล็กแต่ทรงคุณค่า แต่กลับดึงดูดให้ติดตามไม่หยุด เรียกว่าไม่น่าเบื่อเลย บางฉากสวยงามราวภาพวาด และตราตรึงใจ ขอปรบมือให้งานถ่ายภาพที่ยอดเยี่ยม แมวแสดงได้ธรรมชาติมาก ดีใจที่ไม่ได้ใช้ CG ควบคุมการขยับปากหรือหน้า ส่วนการแสดงของนักแสดงก็เป็นกันเอง ที่สำคัญคือเรื่องราวถูกเล่าด้วยหัวใจ ภูมิปัญญา และความนุ่มนวล ดูแล้วทั้งยิ้มทั้งน้ำตาซึม ตลอดเรื่อง แน่นอนว่า 'ความตาย' เป็นหนึ่งในหัวข้อหลักของหนัง แต่นั่นก็คือชีวิตไม่ใช่หรือ? ถ้าใช้ชีวิตได้งดงามพอ ก็ไม่ต้องเสียใจกับจุดจบ PS. คนรักแมวห้ามพลาด! บางทีเสียงพูดของแมวอาจรบกวนบ้าง แต่คิดว่าเหมาะกับบุคลิกของนานะ เขาไม่ใช่แมวหวานๆ แต่รักคนเลี้ยงสุดใจ
6.5

The Sadness (Ku bei) (2021) โศกคลั่ง
5.4

A Woman with No Filter (2025)
6.5

The Exit 8 (2025) ทางออกหมายเลข 8
7.4

The Wonderful Story of Henry Sugar (2023) เรื่องเล่าหรรษาของเฮนรี่ ซูการ์
6.7

Together (2025) ดูดร่างสร้างรัก
4.4

The Djinn’s Curse (2023) ของแขก
4.9

Medellin (2023) ข้าคือลูกเจ้าพ่อ (มั้ง)
5.4

Get in the Dark (2023) ตุ๊กตากระดาษคืนชีพ
4.7

Decoys (2004)
5.5

The Ward (2010) หวีดลั่นวอร์ด
5.2

Primbon (2023) คนที่กลับมา
3.7

Soulcatcher (2023) โซลแคทเชอร์