Sharp Stick (2022) Sarah Jo ไร้เดียงสาอายุ 26 ปีอาศัยอยู่ที่ชายขอบของฮอลลีวูดกับแม่และน้องสาวของเธอ เธอปรารถนาที่จะเห็น เมื่อเธอเริ่มมีสัมพันธ์กับนายจ้างเก่า เธอถูกผลักดันให้เข้าสู่การศึกษาเกี่ยวกับเรื่องเพศ การสูญเสีย และอำนาจ
ซาราห์ โจ คือหญิงสาววัย 26 ปีผู้ไร้เดียงสา อาศัยอยู่บริเวณชานเมืองฮอลลีวูดกับแม่และน้องสาว เธอเพียงต้องการให้ใครสักคนมองเห็นตัวตนของเธอ เมื่อเธอเริ่มมีความสัมพันธ์ลับๆ กับนายจ้างผู้มีอายุมากกว่า เธอต้องก้าวเข้าสู่โลกแห่งการเรียนรู้เรื่องเพศ ความสูญเสีย และอำนาจ
ซาราห์ โจ หญิงสาววัย 26 ปีผู้ไร้เดียงสา ใช้ชีวิตอยู่กับแม่และน้องสาวบริเวณชานเมืองฮอลลีวูด เมื่อเธอเริ่มมีความสัมพันธ์ลับๆ กับนายจ้างผู้มีอายุมากกว่า ชีวิตของเธอก็ถูกเปลี่ยนไปด้วยบทเรียนเรื่องเพศ ความสูญเสีย และอำนาจที่คาดไม่ถึง
เมื่ออ่านเรื่องย่อของ Sharp Stick ครั้งแรก ฉันคิดว่านี่อาจเป็นหนังน่าสนใจ โดยเฉพาะเมื่อกำกับโดย ลีนา ดันแฮม หนังมีองค์ประกอบดึงดูด เช่น การตามติดตัวเอกผู้ไร้เดียงสาที่เพิ่งค้นพบเรื่องเซ็กส์ เริ่มหมกมุ่นกับหนังโป๊ แล้วตั้งเป้าลองท่าเซ็กส์ทุกแบบที่เห็นจากหนัง พร้อมบันทึกความคืบหน้าผ่านแผนภูมิสองอันใหญ่บนผนังห้องนอน การแสดงของนักแสดงหลักค่อนข้างทรงตัวและช่วยเติมเต็มเรื่องราว แต่สำหรับเจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ ฉันซึ่งปกติชอบผลงานเธออยู่แล้ว กลับรู้สึกว่าการเลือกนักแสดงครั้งนี้เหมือนเธอเล่นบทเดิมๆ แบบที่คาดเดาได้ อยากให้มีคนมารับบทนี้ที่แปลกใหม่กว่าสักหน่อย ด้านภาพหนังสวยงาม แต่โครงเรื่องพัฒนาไม่ลึกซึ้งพอให้รู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละคร รู้สึกเหมือนแค่สังเกตพวกเขาจากระยะไกล โดยเฉพาะตัวละครของดันแฮมและสามีที่ดูขาดพื้นหลังหรือการพัฒนาตัวตน สรุปแล้ว Sharp Stick มีบางมุมดีแต่โดยรวมไม่คมอย่างที่หวัง
ข้อดี: ภาพถ่ายทำสวยงาม นักแสดงเก่งๆ ที่แสดงได้ดีและบทพูดที่คมชัดจริงๆ แต่ปัญหาคืออะไรล่ะ? ข้อเสีย: นักแสดงนำหญิง (ถึงจะเล่นเก่งก็ตาม) แสดงเกินไป เธอทำตัวใสซื่อจนไม่น่าเชื่อ บางคนอาจไม่สนใจเรื่องนี้ แต่สำหรับฉัน มันน่ารำคาญและทำลายอรรถรสของเรื่องจนหมด... ข้อเสียเพิ่มเติม: เนื้อเรื่องเดิมก็ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนอยู่แล้ว ไม่มีดราม่าหนัก เป็นเพียงภาพบรรยากาศช้าๆ ของเด็กหญิงที่กำลังก้าวเข้าสู่วัยรุ่นกับความรักครั้งแรก สำหรับรสนิยมฉัน มันดูอ่อนไหวและ sentimental เกินไป และ (อีกแล้ว) นักแสดงนำหญิงที่เล่นเกินจริง น่าเสียดายเพราะหนังเรื่องนี้น่าจะทำได้ดีกว่านี้...
มีคนไม่ชอบเลนา ดันแฮมมากมาย แต่ฉันไม่ใช่หนึ่งในนั้น แม้คิดว่าเธอเขียนบทไม่ได้ฉลาดเท่าที่ตัวเองคิด อย่างไรก็ตาม ฉันชอบ ‘TINY FURNITURE’ คิดว่า ‘GIRLS’ เป็นซีรีส์น่าดู และการกำกับตอนปฐมบทของ ‘INDUSTRY’ ก็ดี ที่เล่ามาทั้งหมดเพื่อบอกว่าฉันมองงานของดันแฮมอย่างเป็นกลาง... แต่กับ ‘SHARP STICK’ ฉันไม่ชอบเลย เรื่องนี้เป็นการศึกษา(ที่ไม่สมบูรณ์)ของ ‘ซาราห์ โจ’ เด็กสาวไร้เดียงสาที่มีบาดแผลในใจ เธอเป็นสาวอายุ 26 ที่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ และต้องตัดมดลูกตั้งแต่สมัยมัธยม (ภรรยาฉันก็เคยเผชิญเรื่องคล้ายๆ กัน แต่เกิดตอนอายุมากกว่า ส่วนนี้ในเรื่องทำฉันซาบซึ้ง) แต่การเขียนตัวละครซาราห์ โจกลับดูไม่สมจริงเลย การเดินทางค้นพบทางเพศของเธอน่าจะน่าสนใจกว่านี้ถ้าผู้ชมเห็นว่าเธอ ‘เรียนรู้’ อะไรเกี่ยวกับตัวเองบ้าง? เรายังเห็นครอบครัวที่ผิดปกติของเธอแบบผิวเผิน โดยไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นแบบนั้นไปทำไม? แถมยังมี ‘เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์’ ที่มาปรากฏตัวแบบไม่รู้ว่าเธอมาทำอะไรที่นี่ ฉากเซ็กซ์ไม่เร้าใจ ฉากตลกก็ตื้นเขินหรือเข้าใจยาก จบเรื่องแล้วรู้สึกเหมือนดันแฮมคิดว่าเธอสร้างคำประกาศสำคัญเกี่ยวกับเพศวิถีและการค้นพบตัวเอง แต่ผู้ชมอย่างฉันกลับสับสนและรู้สึกอึดอัด ถ้าเจอเรื่องนี้บน Hulu ข้ามไปเลยดีกว่า
ในตอนเริ่มต้นของภาพยนตร์เรื่อง 'Sharp Stick' (ฉายปี 2022; ความยาว 86 นาที) เราได้รู้จักกับเทริน่าและซาราห์ โจ สองพี่น้องวัย 20 กว่าๆ ที่อาศัยอยู่กับแม่ ซาราห์ โจ อายุ 26 ปีแต่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์ เธอทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก/แม่บ้าน และวันหนึ่งก็เริ่มสนใจชายคนหนึ่งซึ่งเป็นพ่อบ้านที่แต่งงานแล้ว... หลายคนอาจรู้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานล่าสุดของเลน่า ดันแฮม ผู้เขียนบท-โปรดิวเซอร์-ผู้กำกับ ที่ยังลงแสดงเป็นภรรยาของพ่อบ้านอีกด้วย แม้เนื้อเรื่องจะดูไม่น่าเชื่อถือเท่าไร แต่ด้วยผลงานระดับเทพของดันแฮมในอดีต ผมก็ตัดสินใจลองดู แต่น่าเสียดาย... มันไม่เวิร์กเลย ไม่รู้ว่าผิดพลาดตรงไหน แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้ขาดอะไรบางอย่างที่ทำให้เชื่อมโยงกับตัวละคร โดยเฉพาะซาราห์ โจ ที่ดูไม่สมจริงทั้งบุคลิกและพฤติกรรม แม้จะมีนักแสดงฝีมือดีอย่างคริสติน ฟรอเซ็ธ, เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์ หรือจอน เบิร์นธัล ก็ช่วยไม่ได้... 'Sharp Stick' ไม่ได้เข้าฉายในโรงสหรัฐฯ แต่ปล่อยผ่านระบบ VOD ในช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา และตอนนี้ก็มาลงสตรีมมิงบนฮูลูแล้ว ถ้าถามว่าแนะนำมั้ย? คำตอบคือไม่ครับ แต่ถ้าคุณเป็นแฟนตัวยงของเลน่า ดันแฮม ลองดูด้วยความคาดหวังต่ำ แล้วตัดสินใจเองเลยดีกว่า
ผมดู Sharp Stick ในระหว่างขึ้นเครื่องบินซึ่งคุณภาพภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังถือเป็นหนังที่ดูเพลินได้ระดับหนึ่ง ปัญหาหลักคืออายุและบุคลิกของตัวละครหลัก เหมือนที่รีวิวอื่นๆ เคยกล่าวไว้ ดูเหมือนว่าเธอถูกเขียนให้เป็นตัวละครที่อายุน้อยกว่ามาก แต่ถูกทำให้อายุมากขึ้นในบทสุดท้าย (อาจเพื่อเลี่ยงการกระตุ้นความหวาดระแวงหรือขนบธรรมเนียมสังคมในปัจจุบัน) มันไม่น่าเชื่อถือเลยที่ผู้หญิงวัยกลางยี่สิบที่อาศัยอยู่ใน LA จะไม่เคยรู้จักการแสดงความใกล้ชิดพื้นฐาน โดยเฉพาะกับที่มีพี่สาวที่เก๋าเกม หนังมีฉากความใกล้ชิดค่อนข้างมาก แต่ในแง่ของการเปลือยกายก็ไม่ได้โจ่งแจ้งเท่าไหร่ ผมคิดว่าฉากแรกๆ ทำได้ดี แต่แก่นเรื่องการนอกใจกลับถูกเมินเฉยไปพร้อมกับตัวละครสามีและภรรยา เหตุผลที่เธอทำสิ่งนั้นในภายหลัง—ซึ่งเป็นพฤติกรรม/การกระทำที่รุนแรงสำหรับใครก็ตาม—ดูไม่สมจริงสักเท่าไหร่ ผมชอบการแสดงของ Scott Speedman ในบท Vance นักแสดงผู้ใหญ่ ส่วน Luka Sabbat ก็ทำได้ดีเช่นกัน แม้ว่าฉากจบแบบ 'สุขสันต์' (ไม่ได้เล่นคำนะ แต่ก็นึกออกได้!) จะไม่น่าเชื่อถือและดูแปลกๆ ผมรู้สึกว่าฉากแอนิเมชันไม่เข้ากับโทนเรื่องส่วนที่เหลือของหนังเท่าไหร่ แต่โดยรวมแล้วก็เป็นหนังที่น่าสนใจและคุ้มค่าที่จะดูในช่วงเวลาบินยาวๆ
เลน่า ดันแฮม ควรหยุดกำกับภาพยนตร์ได้แล้ว สุดท้ายแล้วความสำเร็จของภาพยนตร์แนวสตรีนิยมขึ้นอยู่กับการนำเสนอ มุมมองของผู้ชม และการบาลานซ์เนื้อเรื่องกับสาระสำคัญ คนจำนวนมากอาจคิดว่าแนวคิดสตรีนิยมช่วยเสริมพลังและท้าทายกรอบสังคม แต่ดันแฮมทำไม่สำเร็จเลย งานของเธอน่าเบื่อ ไร้ความหมาย และส่งสารไม่ชัดเจนแม้แต่กับกลุ่มเป้าหมายอย่างเด็กสาววัยรุ่น (ทั้งที่ควรเป็นภาพยนตร์การเติบโต) ฉันไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมถึงดูเรื่องนี้ คิดว่าตัวเองมีอคติกับมันตั้งแต่แรกแล้ว
ผมว่าตอนนี้คนเริ่มชินกับหนัง Netflix จนเป็นปกติแล้ว แต่หนังเรื่องนี้สุดยอดจริงๆ! สนุก สุดประทับใจ และเป็นการเดินทางเข้าไปในชีวิตของตัวละครที่ไม่ธรรมดา แต่เต็มไปด้วยความน่าสนใจ Dunham สร้างอีกเรื่องที่เจ๋งและแปลกใหม่ไม่เหมือนใคร เนื้อเรื่องตอนจบและการกำกับนั้นยอดเยี่ยมมาก รู้สึกดีตั้งแต่เริ่มจนจบ ไม่รู้สึกหลุดโฟกัสแม้แต่นิดเดียว แถมยังรู้สึกเหมือนหนังสั้นไปหน่อย อยากกลับเข้าไปในโลกนั้นอีกแล้วเพื่อหัวเราะให้มากขึ้นอีก ถ้าไม่ชอบหนังเรื่องนี้หรือไม่ชอบรีวิวผมละก็ กลับไปดู Stranger Things อีก 25 รอบซะนะ
ในภาพยนตร์อินดี้ทุนน้อยที่ท้าทายแนวและเป็นต้นฉบับของลีน่า ดันแฮม ผู้เขียน/ผู้กำกับ เรื่อง 'Sharp Stick' เราติดตามชีวิตของ คริสตีน ฟรอเซธ (รับบทโดยเจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) ผู้ดูแลเด็กที่อยู่ในกลุ่มออทิสติกแบบไม่แสดงออกชัดเจน เธออาศัยในฮอลลีวูดกับแม่เลี้ยงเดี่ยวแนวฮิปปี้สุดเพี้ยน (เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) และน้องสาวที่อยากดังบนโลกออนไลน์ (เทย์เลอร์ เพจ ดาราดาวรุ่งที่แสดงได้ดีอีกครั้ง) เมื่อคริสตีนวัย 26 ปีที่ยังเป็นสาวบริสุทธิ์เกิดการตื่นตัวทางเพศอย่างฉับพลัน เริ่มต้นจากจอน เบอร์นธาล (สามีของดันแฮมในเรื่อง ซึ่งเป็นพ่อของเด็กดาวน์ซินโดรมที่เธอดูแล) ก่อนจะลองสัมผัสกับคนแปลกหน้าหลายคนเพื่อทำเครื่องหมายในรายการที่เธอสร้างจากการดูหนังโป๊ (!) โดยเฉพาะสกอตต์ สปีดแมน ดาราหนังผู้ใหญ่คนโปรดของเธอ หนังเรื่องนี้อาจดูแปลกประหลาดและไม่ชัดเจนในแนวคิด แต่ก็คัดเลือกนักแสดงได้ดี มีเอกลักษณ์ และดูเพลินได้ไม่ยาก
เรื่องนี้สร้างโดยเด็กๆ ที่ถูกปฏิเสธจากชมรมละครโรงเรียนมัธยม คิดไม่ออกเลยว่าหนังเรื่องนี้มีด้านไหนที่ไม่แย่ ให้ 2/10 แค่เพราะภาพและเสียงชัดเจน เรื่องราวที่ไม่มีโครงเรื่องวกวนไปมาแบบไม่มีจุดหมาย ระหว่างที่พวกเราถูกบังคับให้เฝ้าดูตัวเอกอย่างช้าๆ เพราะเธอกำลังมีปัญหาบางอย่างอยู่ ส่วนแบ็กสตอรี่ก็เล่ามาแบบตรงไปตรงมาเกินไป... เหนื่อยใจ... เขาบอกกันว่า 'แสดงให้เห็น' ดีกว่า 'บอกเล่า' นะ! การแสดงเกินจริงจากนักแสดงส่วนใหญ่คงเป็นผลมาจากการกำกับ... หรือทุกคนเมายากันแน่? ฉันเคยชอบซีรีส์ Girls มาก แต่เรื่องนี้ไม่คุ้มแม้แต่เวลาที่จะลองดู ไปว่าวเล่น เขียนรีวิวแย่ๆ หรือไม่ก็หัดสร้างอะไรต่อมิอะไรไปเลย... แต่อย่ามาดูเรื่องนี้เลยดีกว่า 2/10
เป็นหนังที่มีแนวคิดน่าสนใจแต่ execution ไม่สุด มีบางช่วงที่ดูดีแต่ไม่มากพอ สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมงงคือ ทำไมตัวละครอายุ 27 ปีถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้? เข้าใจว่าเธอเป็นสาวบริสุทธิ์และไม่รู้เรื่องเซ็กส์มากนัก แต่ตัวละครนี้ดูโง่ในทุกเรื่องไปหมด คนรอบตัวต้องคอยอธิบายซ้ำๆ แบบไม่มีชั้นเชิง จนดูเหมือนทำให้เธอดูโง่เกินจริง นี่เป็นหนังที่ดูผ่านๆ ไม่ต้องคิดมาก ถ้าคิดจะหาหนังโป๊หรือเรื่องร้อนแรง นี่ไม่ใช่แน่นอน ไม่แนะนำให้ดูเป็นหนังสนุกๆ กินป๊อปคอร์น ไปหาอย่างอื่นดูดีกว่า แต่ถ้าอยากดูเซ็กส์แบบยังใส่เสื้อผ้าครบ นี่คือหนังของคุณ
ซาราห์ โจ (คริสติน ฟรอเซท) และเทรน่า (เทย์เลอร์ เพจ) คือลูกสาวของมาริลิน (เจนนิเฟอร์ เจสัน ลีห์) ในฮอลลีวูด เทรน่าฝันอยากเป็นดาราสื่อสังคมออนไลน์ ส่วนซาราห์ โจ อายุ 26 ปีและยังเป็นสาวบริสุทธิ์ เธอมีปัญหาทางจิตและรอยแผลเป็นจากการผ่าตัดมดลูกตอนวัยรุ่น เธอทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กแซคที่ป่วยเป็นดาวน์ซินโดรม แม่ของเด็กอย่างเฮเธอร์ (ลีนา ดันแฮม) กำลังตั้งครรภ์หนัก ซาราห์ โจ แอบมีความสัมพันธ์กับพ่อของเด็กอย่างจอช (จอน เบิร์นธอล) และเริ่มหมกมุ่นกับหนังโป๊กับดาราหนังโป๊อย่างแวนซ์ เลอรอย (สกอตต์ สปีดแมน) ลีนา ดันแฮม เป็นทั้งผู้เขียนบทและผู้กำกับ เราเข้าใจสิ่งที่เธอพยายามนำเสนอ เธอต้องการแสดงถึงเพศวิถีของผู้หญิงที่แตกต่างจากสื่อกระแสหลัก แต่ปัญหาหลักอยู่ที่ตัวละครซาราห์ โจ และการรับบทของคริสติน ฟรอเซท ฟรอเซทเป็นนางแบบ/นักแสดงสุดเซ็กซี่ และเธอก็แสดงได้ดี แต่ปัญหาคือเธอเป็นนางแบบระดับเทพ ในความเป็นจริง ชายหนุ่มทั้งหลายคงวิ่งราวเธอมาตลอดสิบปี แม้เธอจะรักษาสภาพพรหมจารีไว้ได้ แต่เธอคงไม่สามารถซื่อบื้อได้ขนาดนั้น แถมรอยแผลก็ไม่ได้อยู่บนหน้าอีกทั้งความสามารถทางจิตที่คลุมเครือของตัวละครยังทำให้เรื่องราวดูคลุมเครือไปหมด ยิ่งคิดถึงหนังเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเห็นปัญหามากขึ้นเท่านั้น
น่ารักและชวนฝัน บางช่วงก็ดูไม่สมจริง แต่บางครั้งก็สะท้อนชีวิตจริงได้อย่างคมชัด ภาพยนตร์ที่มีข้อความสำคัญสำหรับผู้หญิงยุคใหม่ในปัจจุบัน เกือบจะค้นหาข้อมูลก่อนดูแล้ว แต่พอเห็นว่าผลงานของลีนา ดันแฮมก็ตัดสินใจไม่ดูรีวิว เพราะรู้ดีว่ามีคนต่อต้านเธอในทุกโปรเจกต์แค่หายใจก็โดนด่าแล้วนะ ฮ่าๆ
หนังเรื่องนี้ดีกว่าหนังส่วนใหญ่ที่เคยดู ผมคิดว่าเนื้อหาเกี่ยวกับเซ็กซ์นี่แหละที่ทำให้เรตติ้งถูกกดจากกลุ่มอนุรักษนิยม แค่ชื่อ 'เลนา ดันแฮม' ก็ทำให้บางคนอารมณ์เสียแบบไม่เป็นธรรมแล้ว หนังเริ่มต้นช้าไปหน่อย ส่วนตัวผมให้เวลาหนังทุกเรื่อง 10 นาทีก่อนตัดสินใจปิด แต่เรื่องนี้เกือบไม่รอดแล้วก็ดีนะที่ทนดูต่อ ตัวละครหลักดูใสซื่อเกินไปในตอนแรก แต่วิวัฒนาการขึ้นเรื่อยๆ นี่แหละคือเอกลักษณ์ของเธอที่ทำให้หนังน่าติดตาม หนังไม่ตั้งใจเป็นเรื่องจริงจังอยู่แล้ว มีทั้งมุมอึดอัด ตลก โรแมนติก และตอนจบก็ไม่ตีลังกาหรือให้งง เนื้อเรื่องดี ไม่ยืด ภาพถ่ายทำมืออาชีพไม่ใช่กล้องสั่นๆ แบบหนังอินดี้ เลยดูสบายตาแม้จะจอใหญ่ 70 นิ้วขึ้นไป ถ้าคุณเป็นคนขี้งอนก็อย่าดู แต่ถ้าใจเปิดรับอะไรได้หลายๆ แบบ คุณต้องชอบแน่
4.7
A Belle for Christmas (2014)
