Down The Rabbit Hole (2024) เด็กชายในโพรงไพร Tochtli เด็กชายที่ชอบหมวก พจนานุกรม ซามูไร กิโยติน และภาษาฝรั่งเศส และตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องการคือสัตว์ตัวใหม่สำหรับสวนสัตว์ส่วนตัวของเขา นั่นก็คือ ฮิปโปแคระนามิเบีย ยอลคัต พ่อของเขาเต็มใจที่จะตอบสนองทุกความต้องการของเขา แม้ว่าความปรารถนานั้นจะเป็นสัตว์ต่างถิ่นที่ใกล้สูญพันธุ์ก็ตาม เพราะยอคัตจะจัดการเสมอ
โตชท์ลี่ เด็กชายวัย 10 ปี ถูกเลี้ยงดูในสภาพแวดล้อมอันหรูหราและเปี่ยมวัฒนธรรม แต่ชีวิตอันเลิศหรูของเขาต้องเผชิญกับความมืดมนจากกิจการอาชญากรรมของพ่อที่ค่อยๆ ซึมลึกเข้ามา
ชีวิตอันเลิศหรูของตอชท์ลี่ เด็กชายอายุ 10 ปีที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างสุขสบาย ช่างแตกต่างจากโลกอาชญากรรมอันเลวร้ายที่พ่อของเขาพัวพันอยู่
การสำรวจภาพยนตร์อย่าง 'ดาวน์ เดอะ แรบบิต โฮล' พาเราไปค้นหาเวทมนตร์ทางภาษาและภาพที่สามารถดึงดูดจิตวิญญาณ แต่ในการเดินทางครั้งนี้ ฉันกลับพบว่าตัวเองอยู่ในความคลุมเครือที่แกว่งไปมาระหว่างการชื่นชมช่วงเวลากล้าหาญบางส่วนกับความรู้สึกที่ว่าศักยภาพของเรื่องยังไม่ถูกใช้อย่างเต็มที่ เรื่องราวของภาพยนตร์หยั่งรากลึกในวัยเด็กและการค้นพบภาษาและโลก ตัวเอกของเราอย่าง 'โตชตลี' เป็นตัวแทนของการเดินทางผ่านคำพูด แต่การเดินทางนี้กลับถูกบดบังด้วยโทนสีมืดที่หนาทึบจนบดบังแสงสว่างแห่งการผจญภัย มีช่วงเวลาที่เจิดจ้าในภาพยนตร์ ซึ่งอยู่ที่การแสดงอันยอดเยี่ยมของ 'มิเกล บัลเบร์เด อูริเบ' ในบทบาทโตชตลี การแสดงของเขาฉายแววอัจฉริยะแบบเด็กๆ แต่บางครั้งก็ดูถูกบีบรัดด้วยเงามืดของการเล่าเรื่อง แม้ภาพยนตร์จะพยายามหยิบยกธีมลึกซึ้ง แต่การเล่าดูเหมือนสะดุดระหว่างหน้าหนังสือ ไม่สามารถก้าวเข้าสู่แสงสว่างของตัวเองได้เต็มที่ ความสัมพันธ์พ่อลูกที่ปรากฎในเรื่องก็ดูเป็นเพียงคำใบ้ที่ตื้นเขินบนผืนผ้าใบที่ควรต้องการความลึกและความละเอียดลออมากกว่านี้ การกำกับภาพแกว่งไปมาระหว่างบทกวีทางภาพกับความไม่ประสานกันที่ทำให้รู้สึกอึดอัด ราวกับผู้กำกับยังไม่กล้าปล่อยวิสัยทัศน์ออกมาอย่างเต็มที่ ไม่ใช่ทุกอย่างจะหายไปหมด เพราะยังมีแววความ brilliance โผล่ขึ้นมาเหมือนอัญมณีในโคลน ความใส่ใจในรายละเอียดนั้นน่าประทับใจ และแต่ละเฟรมรู้สึกเหมือนภาพวาดที่เคลื่อนไหวได้ แต่ช่วงเวลาที่มีสาระจริงๆเหล่านี้กลับถูกบดบังด้วยการเล่าเรื่องที่คลุมเครือและโทนสีที่มืดเกินไป 'ดาวน์ เดอะ แรบบิต โฮล' คือคำสัญญาที่ถูกเติมเพียงบางส่วน แม้จะมีภาพสวยงามและการแสดงหลอกลวงของตัวเอก แต่การเล่าเรื่องที่ไม่ชัดเจนและโทนมืดอาจทำให้นักดูบางส่วนผิดหวัง อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่กล้าก้าวกระโดดสู่ความไม่รู้ เรื่องนี้อาจยังเป็นการเดินทางที่น่าสนใจสู่ความซับซ้อนของภาษาและชีวิตเอง
แม้หนังจะดำเนินเรื่องช้าแต่ก็สื่อความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกได้ดีมาก หลายบทพูดออกแนวตลกเฉพาะคนเม็กซิกัน เราเข้าใจได้ถ้าใครไม่เข้าถึงมุกหรือวัฒนธรรมนี้ ส่วนเพลงประกอบนั้นสุดยอดเลย ถ้าใครโตมากับครอบครัวเม็กซิกันตั้งแต่ยุค 80s ถึงปัจจุบัน จะคุ้นเคยกับเสียงรามอน อายาลา หรือแม้แต่ชาลิโน่ในพื้นหลัง เมียผมที่ปกติไม่ค่อยชอบเรื่องเกี่ยวกับคาร์เทลยังชอบเลย ส่วนตัวให้คะแนน 7 ถ้าชอบทั่วไป แต่ครั้งนี้ให้ 8 เพราะอยากแนะนำให้เพื่อนและครอบครัวดูแน่นอน
หนังเรื่องนี้ไม่ได้อวดอ้างว่าเป็นภาพยนตร์ระดับมาสเตอร์พีซหรือการแสดงสุดยอด แต่พาคุณเดินทางเข้าสู่เรื่องราวโศกนาฏกรรมผ่านมุมมองของเด็ก 10 ขวบ และผมรู้สึกถึงตัวละครเด็กชายคนนี้จนถึงนาทีสุดท้าย การใช้โครงสร้างโลกมืดของเจ้าพ่อยาเสพติดโดยไม่แสดงความมืดมนนั้นมากนัก และเด็กฉลาดที่เติบโตในโลกส่วนตัวของเขานั้นช่างเจ๋งจริงๆ อารมณ์ขันแบบนี้ตรงจริตผมพอดี แต่คงไม่ใช่สำหรับทุกคน แต่อย่างน้อย... ผมคิดว่าผมไม่ค่อยถูกใจมันขนาดนั้น แต่ก็ไม่เคยลุกจากโซฟาด้วยความรู้สึกเศร้าผสมยิ้มมานานแล้ว เป็นแบบที่ผมชอบสุดๆ ไปเลย
Sky on Fire (2016) ทะลุจุดเดือด
